Ακομη και στα δυσκολα...

Ποσο πραγματικα κοστιζει μια ευχη..?
Ποση διαρκεια εχει η ευτυχια και η ελπιδα..?
Ποσο μπορεις να αντεξεις την απομονωση και την σιωπη..?
Ποσα πραγματικα εχει κουραγιο και δυναμη να αντεξει μια ψυχη..?
Και ποτε νιωθεις οτι διαλυεται το ειναι σου ..?

Αυτοματα και  χωρις προειδοποιηση γιατι σου γκρεμιζεται οτι ομορφο εχεις πλασει στο χαζο σου μυαλουδακι..?

Ανοιγεις τα ματια μετα απο ενα αποτομο ξυπνημα που σε επαναφερει στην πραγματικοτητα..
Και η μεσα σου φωνη φωναζει..στα λεγα εγω μαλακα... Προσεχε..

Αλλα εσυ..? Δεν προσεχες τι να σε κανω εαυτε..
Ανοιγεις τα φτερα σου .. Ξεχνας ομως οτι ειναι μικρα και ατονα..
Ξεχνας.....

Μεχρι που κατακρεμνιζεσαι ... Και τοτε το μονο που σου απομενει ειναι ο πονος..
Τρομαγμενος μαζευεσαι σε μια γωνια και γλυφεις τις πληγες σου ...
Ξανα ..και ξανα... και ξανα..

Και τι καταφερα που ηξερα ..?πηρα την ικανοποιηση οτι τολμησα..?οτι παλεψα .?οτι το αντιμετωπισα χωρις φοβο..?
Και ομως ... Ο φοβος ηταν εκει.. Σε καθε βημα και σε καθε σκεψη.. Σε καθε στροφη και σε καθε στιγμη ..
Δεν ειναι καιροι για να ρισκαρεις μου ειχαν πει..
Δεν τους ακουσα..
Ακουσα μονο την ηχω μου ... Που ελεγε τολμα το .. Αφησε πισω σου τους φοβους και κοιταξε καταματα την δικη σου πραγματικοτητα..

Ωραια τα ονειρα ομως μαστορα... Εχουν γευση απ το φιλι σου...
Ωραια ακομη κ τα δακρυα... Και ας πιστεψα οτι θα μοιραστεις μαζι μου...
Ωραιο το να μοιραζεσαι...

Ενα τελευταιο τσιγαρο λεω καθε φορα.. Και καθε φορα αναβει και ενα επομενο..
Ετσι ηταν και τα ματια σου ...Γεματα φλογα και ενταση..
Επαιζα με την φωτια και το ηξερα...
Αλλα ...Παναθεμα με...Πιστευα οτι θα μας καψει και τους δυο...Μαζι ...σε ενα σωμα ...
Δεν σε συγχωρω για ολες τις φωτιες που ξεχασες...
Αλλα και δεν μπορω να σου κραταω κακια...
Γιατι ξερω ..
Απ την αρχη ηξερα... Και τολμησα...
Θα μαι παντα εδω ...
Υπαρχουν ανθρωποι για να αντεχουν και  στα δυσκολα... 

Moναδικο μου δεσιμο..

Αναποσπαστο, πλεον κομματι του εαυτου μας οι αναμνησεις και οι θυμισες που μας κατακλυζουν..
Ασυναισθητα, ξεπεταγωνται απο διαφορες γωνιες και διαφορα στενα του μυαλου, λεξεις, βλεμματα, αισθηματα κ κρυφα χτυποκαρδια..

Παραπεταμενος στα σοκακια ,ενας ερωτας καιροφυλαχθει να χτυπησει ..Να σε ξυπνησει, να σε ταρακουνησει, να σε γεμισει ζωη..
Και αποσβολωμενος κοιτας μην πιστευοντας το αναποφευκτο που απλοχερα σου χαριζεται..
Η λησμονια και η θυμιση...

Ποσο πονο κρυβουν αυτες οι λεξεις και ποση συγχρονως ευτυχια..
Παραμενεις ζωντανος με ολες σου τις αισθησεις `να χτυπουν κοκκινο..

γευση...Η γευση απο το τελευταιο φιλι που θα μεινει για παντα χαραγμενη στα χειλη ..
αφη... Το υπερτατο απαλο δειλο χαδι στην ακρη του προσωπου ..
ακοη..Ο ηχος μιας φωνης που θα σε ξυπναει τα βραδια ψυθιριζοντας σου λογια μαγεμενα..
οσφρηση.. Μια μυρωδια ξυλωδη μεθυστικη καρτεραει σε καθε πνοη του ανεμου θυμιζοντας σου αρωματα απο ενα σωμα λατρεμενο..
οραση.. ο τροπος να αποτυπωσεις καθε γωνια..Καθε σημαδι ακομα και καθε ρυτιδα απο το προσωπο που σου εχει ξυπνησει τοσα πολλα θελω ...

και τελος ..? η εκτη μας αισθηση.. Το προαισθημα οτι κατι μεγαλο εχει ξυπνησει και σιγοβραζει μεσα μας περιμενοντας την ωρα που θα ξαναζησεις τα ομορφοτερα..

Και απλα περιμενεις ...
Ελπιζοντας και πιστευοντας οτι καποτε ολα θα γινουν ετσι οπως φανταζομαστε να γινουν ..

Οι μεγαλυτερες σκεψεις μας ειναι οι κρυφες ..

Και τα μεγαλυτερα μας θελω ...Ειναι τα ονειρα που ποτε δεν τολμησαμε να ανοιξουμε τα ματια και να τα ζησουμε..

Καιρος να το πιστεψουμε και να το παλεψουμε..

Χιονι τον Αυγουστο..

Χιονιζει ..?
Και ομως ...Αυγουστο μηνα ...
Νιφαδες κοκκινες γεμιζουν το ειναι σου ..
Στριφογυρνωντας γυρω σου καθεσαι και κοιταζεις μη ξερωντας τι να νιωσεις ...
Φοβο..? Τρυφεροτητα..? Θαρρος ή μπορει και δειλια..
Καθεσαι ομως μαγεμενος ...Και κοιταζεις.. Και κοιταζεις..
Ωσπου στο τελος το αφηνεις να σε αγγιξει...
Σηκωνεις ψηλα το προσωπο κλεινοντας τα ματια και νιωθεις ολως περιεργως μια θερμη να σε κατακλυζει ..Την νιωθεις να κυλαει στο αιμα σου ..Να σε γεμιζει ... Να σε προβληματιζει ομως..
Περιεργο εε ? χχμμ.. Ειναι νιφαδες που δεν τις συναντας πολλες φορες στη ζωη σου..
Ειναι αυτες οι στιγμες που θελεις να μεινεις με τα ματια εκει..ερμητικα κλειστα ..
Απολαμβανοντας μεχρι το επαρκο οτι μπορουν να σου δωσουν ..
Ξερεις οτι το ονειρο καποτε τελειωνει αλλα τελικα τι ειναι αυτο που φοβισμενος σκεφτεσαι..? 
Το αγνωστο που σε αγκαλιαζει..? Ή το τελος απο αυτο που καλα καλα δεν εχει αρχισει..?
Οι μεγαλυτερες συγκρουσεις ειναι αυτες που αντιμετωπιζει η ιδια η ψυχη μας.. 
Παραμενοντας με τα ματια κλειστα , αισθανεσαι σαν χαδι ολο αυτο που σε περιτριγυριζει..
Και νιωθεις τελικα την ψυχη σου να παραδιδεται..
 καλο ..?κακο..? Θα φερει πονο..?
 Θα αφησει σημαδια ..? 
Ή θα κρατησεις την μαγεια ζωντανη ..?
Ή θα κρατησεις τις στιγμες σου ατοφιες και ζωντανες ..? Να ειναι εκει διπλα σου στις πιο απροσιτες νυχτες σου .?Να σε γεμιζουν τρυφεροτητα και ισως και λησμονια... 
Και ομως .. Ειναι καλες οι θυμισες..Αυτες οι μικρες μαγισσες με τα μαγικα ραβδακια που , μολις σε δουν θλιμμενο ξεπεταγονται απο τις μικρες κρυψωνες τους και με μια μαγικη τους κινηση , σου ερχεται ενα πικρογλυκο χαμογελο στα χειλη..Σαν γευση απο γλυκο φιλι..Δειλα και ντροπαλα ..Ερωτικα και φοβισμενα ...
Μαγικα ..Και ομως ολα τοσο πραγματικα ..
Υπαρχει η μαγεια ακομη και στις μερες μας.. Δεν ειναι φαντασια ουτε ουτοπια..Απλα εμεις παψαμε να πιστευουμε στα ονειρα ..
Και ναι...Χιονιζει τον Αυγουστο ...

Ξημερωνει Κοσμε...

Kαι ετσι ξημερωσε..
Αγερας βγηκε τσαρκα...Στα σοκακια αποφασισε να αφησει τον αναστεναγμο του..
Και ετσι ξημερωσε...
Με τον ηχο της φωνης του να σιγοτραγουδιεται στις γειτονιες..
μεγαλοι εραστες αυτοι οι νυχτερινοι.. Χαμενοι στους αιωνες δεν κουραστηκαν στιγμη να αποζητουν το ταιρι τους..
Η νυχτα τον αγερα..και το αγερι την νυχτα..

ταξιδιαρικα βραδια σαν ετουτο..

Μια ανατριχιαστικη ησυχια ερχεται να σου ξεσηκωσει ολη την ηρεμια..
εε ...και εδω μπερδευεσαι..Απορεις και εσυ με ολο αυτο το μαγικο μπλεξιματακι που ηρθε απροσκαλεστα και τρυπωσε μεσα στην ψυχουλα σου και αποφασισε να σε ξημερωσει ακομα ενα βραδυ..

Και ξαφνου...Εκει που συνηθιζεις αυτο το ερωτικο διδυμο που βαλθηκε να σου θολωσει το μυαλο, τσοουυυππππ χτυπαει το κουδουνι..
Και αντικρυζεις εκπληκτος την βροχη, μουσκεμα να σε ρωταει αν μπορει να περασει..
..εε ρε γλεντια..Μαγικος χορος που ζηλευεις τα βηματα που δεν θα καταφερεις ποτε σου να μαθεις..

Ξεσαλωσε το αγερι μας...Ειδε την βροχη και φουντωσε..

Και δωστου...Γλεντι τρικουβερτο στησανε καταμεσης στο δρομο..
Τα ρυακια εγιναν ζευγαρι σε τουτο τον ερωτικο χορο και πνιξανε μεσα τους καθε καημο..

Μανολια σου μυριζει καπου στην ατμοσφαιρα..Μεσα στο σκουρο γκριζο ενα εντονο φουξ ερχεται να σου δειξει την αντιθεση των πραγματων..

Και εδω ερχεται μια μαγικη στιγμη που δεν νιωθεις μονος..
χαμενος ομως ακομη κοιταζεις, μην ξεροντας αν πρεπει να κανεις ενα βημα μπρος ή ενα πισω,ή το καλυτερο που εχεις να κανεις, ειναι το να παραμεινεις στασιμος..
Και ξαφνου βρισκεσαι μες το χορό...

Η μεσα σου ηχω φωναζει ΞΥΠΝΑ...Η ληθη και η λησμονια ομως εχουν γινει δευτερο σωμα σου..Προσκολλημενος πεισματικα σε κατι που δεν ξερεις καν τι ειναι ,
αρνεισαι να δεχτεις οτι οι καιροι αλλαζουν..Ναι ξερω...Φοβος ειναι ..Το νιωθω κ εγω αυτα τα βραδια των μεγαλων σιωπων..
Αλλα εμαθες ποτε και εσυ τι σε φοβιζει..? 

Λενε πως υπαρχουν στιγμες ..που ακομα και το συμπαν συνομωτει για να αλλαξεις τα πραγματα..Ειναι αυτα..τα σημεια των καιρων που λεγαν οι παλιοι..

Δειλα δειλα απλωνεις το χερι και κανεις το πρωτο βημα..Φυσικα θα μπερδευτεις ..φυσικα θα πεσεις.. Πρεπει ομως να βρεις την δυναμη να ξανασηκωθεις..
Και καθε φορα θα σηκωνεσαι ολο και πιο δυνατος ..Καθε φορα θα εχεις και λιγη δυναμη παραπανω..Και τοτε θα νιωθεις οτι οι μανολιες απλωθηκαν στις γειτονιες και το φουξ 
εχει αναρριχηθει σε καθε τοιχο..
Ξημερωσε...
Και το πρωτο πραγμα που νιωθεις ειναι οι ζεστες ακτινες του ηλιου που σου χαμογελουν..

Η ζωη ειναι απιστευτα μικρη και συντομη...
Μην επιτρεψετε σε κανεναν να σας παρει το χρωμα που σας εχει αγκαλιασει..

Kαλημερα...

Πρωινο και περιεργο ξυπνημα... Ζαβλακωμενη ακομα και με την τσιμπλα στο ματι,σηκωθηκα, κουτουλωντας πραγματικα, με μοναδικο προορισμο την κουζινα μου...

Ενα κουταλακι καφε,λιγο γαλα κ ζεστο νερο... Η πολυαγαπημενη μου συνταγη τα τελευταια χρονια..

Ψαχνοντας σημειο για να απολαυσω αυτο το δημιουργημα,κατεληξα στο πατωμα του μπαλκονιου μου ,τυλιγμενη με μια κουβερτα,απολαμβανοντας ενα απροσμενο αλλα ευχαριστο ψυχρο αγερι...Μοναδικος κ περιεργος συνδυασμος με την καυτη κουπα στα χερια μου...

Η πολη σιγα σιγα ξυπναει...Μια κορνα ακουγεται απο μακρια, τα πρωτα αυτοκινητα αρχιζουν να ξεμυτιζουν..Και ομως ...Ακομα ειναι νυχτα...Τα φωτα δεν εχουν σβησει... Σκεφτομαι να ξαναπαω για υπνο μιας κ εκανα μακραν τον χειροτερο υπνο ολων των εποχων.. Απ την αλλη μου αρεσει αυτη η πρωινη παλαβωμαρα...

Δεν θα παω τελικα..

Κλεινω τα ματια και νιωθω πολυ ομορφα αν κ αυπνη...

Η αιτια..?Το τελευταιο βραδινο τρενο που ξεκινησε απο Θεσσαλονικη...Το πρωτο πρωινο που φθανει στην Αθηνα... Την στιγμη που η πολη ακομα κοιμαται, ο πιο αγαπημενος μου ανθρωπος ερχεται για να μαζεψει τα κομματια μου ..

Το μαγικο αυτο τρενακι... Και η μαγικη μαμα μου...

Αληθεια...σας εχω μιλησει για την Φωτουλα..?

Η μαμα μου που λετε,ειναι ενας ανθρωπος περιεργος..Εχω να μοιασω δηλαδη.. Αλλα ειναι ενας ανθρωπος γεματος αγαπη για ολον τον κοσμο...35 χρονια Νοσηλευτρια... Παντα την θαυμαζα οταν πηγαινε στη δουλεια ντυμμενη στα ασπρα...Παντα την λατρευα για την αγαπη της προς τον κοσμο...Παντα ευχομαι να μπορεσω να παρω εστω ελαχιστη απο την καλοσυνη της... 

Η Φωτουλα ...Η φωτουλα μου...Η μαμα μου...Εχω να την δω πανω απο 2 μηνες..Και μου ελειψε πραγματικα...

Δεν θα υπαρξει ποτε ανθρωπος στην ζωη μας που να μας αγαπησει τοσο πολυ.. Και να μην απαιτησει ποτε τιποτα ως ανταλλαγμα... Παρα μονο ενα φιλι...Αντε κ ενα σ'αγαπαω ..

Η μανα...

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη δυναμη απο αυτην της μανας...

Οταν αρρωστησα φυσικα κ δεν της ειπα κουβεντα...Κ χτυπησε το τηλεφωνο...Μολις ειχα μπει στο νοσοκομειο...Το σηκωσα κ η πρωτη της κουβεντα ηταν:παιδι μου δεν εισαι καλα ε?

Ανατριχιαζω ακομα που το θυμαμαι...

Το πρωτο πρωινο τρενο σε λιγο φτανει...Ο μοναδικος ανθρωπος που εχω αγαπησει τοσο στην ζωη μου ερχεται κοντα μου...

Την αγαπαω...Ειναι η μανουλα μου.. Και η σκεψη αυτη με γεμιζει μονο με χαμογελο και απεραντη ευτυχια..

O θανατος μπορει και χορευει..

O θανατος μπορει και χορευει..
Εχει τον τροπο ..Εχει τα βηματα...
Και δεν ειναι επιλογη μας το αν θα ακολουθησουμε..
Δεν ειναι στη θεληση μας..Δεν μας ρωταει..Δεν μας αφορα..
Σου χτυπαει την πορτα και σου λεει ετοιμασου..
Δεν ξερω αν με το να ακολουθησω τα βηματα θα παρω παραταση ή απλα θα ολοκληρωσω το μικρο μου εργο ..
Ο θανατος μπορει και χορευει..
Σου γκρεμιζει το νου..Σου αποσπα καθετι αλλοτινο..
Και ομως ...Καθεται τοσο κοντα σου ωστε να τον νιωθεις..Και συγχρονως τοσο μακρια σου ωστε να σε ξεγελαει..
Περιτεχνα και τελειως επαγγελματικα πραττει τον ψυχρο του ρολο.. Χωρις καν να σε ρωτησει ρε παιδι μου ..Να σου δωσει το χρονικο περιθωριο να αποχαιρετησεις...Να στερνοφιλησεις...Να γλυκοκοιταξεις...
σε περικλυει..Σε περιτυλιγει..Τοσο που νιωθεις οτι δεν εχεις πλεον αλλον αερα..Κοιταζεις κατα προσωπο την στιγερη πραγματικοτητα και δεν εχεις πλεον το κουραγιο να αντιδρασεις..Να φωναξεις να παλεψεις να εναντιωθεις..
Και ειναι εκεινες οι στιγμες που νιωθεις οτι εισαι τελειως μονος ...Πως οτι εχεις αναγκη δεν βρισκεται εκει..Ειναι εκεινες οι στιγμες που τα ονειρα σου αποκτουν ενα γκρι χρωμα...Το χρωμα της σταχτης..
Ο φοβος ερχεται σιγα σιγα και παλι...Εναποτιθεται επανω στην ψυχη μου ...Και εχει ενα χρωμα μαυρο...Που με τρομαζει..
Προσπαθω να το ανοιξω..Να ριξω λιγακι ασπρο στην παλετα αλλα αυτο εκει..Επιμονα και επιπονα παραμενει μαυρο..
Κανενας ζωγραφος δεν μπορει να το αλλαξει αυτο..? Και μην μου πειτε μονο εγω μπορω να το κανω ..Καμια ψυχη δεν μπορει να φτασει μονη της τα ουρανια,ουτε μπορει μονη της να αγγιξει την ηρεμια...
Και ειναι εκεινες οι γαμημενες στιγμες που οσα χερια και να σου απλωνονται και να σου λενε "κρατησου", δεν τα βλεπεις...Γιατι η ψυχη σου ειναι τυφλη και σε τρελαινει..
Σε τρελαινει γιατι εθελοτυφλεις...Γιατι πονας και αυτος ο πονος υπερταιρει των παντων..Μακαρι να μπορουσε μια μαγικη δυναμη να διωξει αυτην την μαυριλα...
Και στην τελικη,
Δεν φοβαμαι για εμενα...Δεν θα λυπηθω για εμενα...

Για ολους αυτους που θα μεινουν πισω φοβαμαι...

Για ολους αυτους που αγαπαω ....
Γιατι το κενο που αφηνει μια ψυχη δεν βρισκει τον τροπο να αναπληρωθει ποτε...Γιατι η θυμιση και η λησμονια ειναι ο χειροτερος πονος ....

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο...

Ταξιδευοντας σε μια διαδρομη Θεσσαλονικη Αθηνα , ειχα στο κουπε μου την burcu και τον akim..Γεννηματα Θρεμματα τουρκοι,ταξιδιωτες διακοπαριδες στην Ελλαδα..
Πιασαμε την κουβεντα..Γνωριμιες μα μου σουξου μουξου.. Η burcu δηλωνε μαγεμενη απο την ομορφια της Ελλαδας και ποσο πολυ μοιαζει με την Σμυρνη... Ωσπου η κουβεντα κατεληξε στις καταγωγες μας...
Η burcu γεννημα θρεμα Σμυρνια ..Ετσι μου συστηθηκε... Παππου προς παππου κραταει η σκουφια της απ τη Σμυρνη Ειπε... Κοιτα να δεις της ειπα... Και εμενα ο προπαππους μου απο κει τραβαει η σκουφια του..
Σαστισε.. Και με κοιταξε πολυ παραξενα.. Την ρωτησα ΤΙ της προξενησε τοση εντυπωση...Και η απαντηση της ηταν : Με εκπλησσει που μιλας τοσο ανοιχτα..Οι Ελληνες λεει ειναι πολυ προκατειλλημενοι απεναντι σε εμας...
Αρχισε μεσα μου να ξυπναει το πατριωτικο εγωιστικο πνευμα..Εμεις προκατειλλημενοι..?
Εδω να προσθεσω οτι καθ'ολη την κουβεντα με την κοπελια , ο akim καθοταν μαζεμενος κ απιστευτα σιωπηλος..
Αλλα θα το τραβουσα παραπερα το σκοινι...
Δεν ειχα να φοβηθω τιποτα..
-Τι εννοεις προκαταληψη την ρωτησα...?Γιατι ειλικρινα..δεν μπορουσα να καταλαβω ..Η απαντηση της με εξοργησε τελειως.. Πρεπει να αλλαξα και χρωμα απο το θυμο μου..
Κανετε λεει ολοκληρα ΘΕΜΑΤΑ για ενα κομματι γη, δεν μπορω να καταλαβω το γιατι..
Ο προπαππους μου προλαβε και εβαλε την προγιαγια μου σε μια βαρκα.. Ο ιδιος του δεν χωρουσε.. Εφυγε νυχτα κολυμπωντας διπλα απο μια βαρκα που ηταν η γυναικα του.. Στην ιδια βαρκα υπηρχε μια γυναικα με 1μωρο παιδι..Ξεψυχησε στα μισα της διαδρομης.. Ο κοσμος αφρισμενος και παραφρων απαιτησε απο τη μανα να ριξει το παιδι στο νερο..Μη μπορωντας να το αντεξει αυτο χαθηκε και η ιδια μαζι με το σπλαχνο της στα μαυρα παγωμενα νερα,αφου μολις πριν 3 ωρες ειδε τον αντρα της να σφαγιαζεται.. Την μανα της να βιαζεται απο 10 τουρκους κ τον πατερα της..Πατερ της γειτονιας να αποκεφαλιζεται ...Χωρις τιποτα πια να την βαστα φιλησε το μικρο κορμακι, το εσφιξε επανω της κ χαθηκε...
Την αδεια πλεον θεση κατελαβε ο δυσμοιρος κολυμβητης που ηταν πλεον παραδωμενος απο την κουραση..
Χιλιαδες ζωες..
Χιλιαδες..
Το θεωρεις κομματι γης...? Δεν ξερω τι σου διδαξε η ιστορια σου..Αλλα η δικη μου ιστορια μου διδαξε πονο..Πονο και ξεριζωμο..
Ο προγονος σου μπορει να ηταν γειτονας με τον δικο μου ..Μπορει να ηταν και παιδικοι φιλοι..Μπορει να ηταν και εχθροι ..Που ξερεις ..Τουλαχιστον σε παρακαλω δειξε σεβασμο στην μνημη των τοσων ψυχων...
Φουρκισμενη απαιτησε απο τον akim να μπει στη συζητηση..Οπως προειπα ο akim καθοταν βουβος με μια απεριγραπτη θλιψη διαχυτη στο προσωπο του..Ανεξηγητο ...
Η απαντηση του ηταν:Ο δικος μου ο προπαππους ειχε εναν φιλο..Τον ελεγαν Μανωλη.. Μαντο τον φωναζε ο προπαππους..Φιλοι..Απο τα γενοφασκια τους...Παιδια μαζι στην ιδια γειτονια..Δεν ειχαν να χωρισουν παρα μονο το κρεβατι που κοιμοντουσαν..Και αυτο οχι παντα..Περασαν τα χρονια μεγαλωσαν..ο γερο Μαντο δεν ετυχε να δει προκοπη να νοικοκοιρευτει..Ο γερο akim ειδε και εγγονια...Που ο Μαντος τα αγαπησε πιο πολυ και απο παιδια του..
Το βραδυ του χαμου ο γερο Μαντο ετρεξε να σωσει την οικογενεια του.. Τον akim δηλαδη και την φαμιλια του..Γιατι αυτη ηταν η οικογενεια του..Δεν ειχαν να χωρισουν τιποτα .. Ειτε ρωμιος ελεγαν ειτε Τουρκί..ΚΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΘΕΟΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ...
ο γερο Μαντο σκοτωθηκε απο σφαιρα ελληνικη ...Ο Ελληνας τον Ελληνα.. Γιατι προσπαθησε να σωσει τον εχθρο..
Τον εσωσε ομως.. Τον εχθρο και την φαμιλια.. Την δικη του φαμιλια..
Και βγαζοντας το κινητο απο την τσεπη του μου εδειξε μια φωτογραφια ενος παππου ..Ειναι ο πατερας μου μου εξηγησε βλεποντας το απορημενο υφος μου..
ΕΙναι ο πατερας μου ..Και τον λενε Μανωλη..Αλλα ο παππους μου τον φωναζει Μαντο..
Η ανατριχιλα που ενιωσα εκεινη τη στιγμη ακομα ξυπναει..
Δεν εχω να χωρισω τιποτα και με κανεναν απαντησε στην αποσβολωμενη burcu...
Και αλιμονο αν υπαρχει Θεος ...Γιατι καποια μερα θα μας τιμωρησει για ολα αυτα που καναμε..
Δεν μοιαζει η Ελλαδα στην Σμυρνη ..της απαντησε κλεινοντας τις σκεψεις του ...Η Σμυρνη ειναι Ελλαδα απο μονη της..
Η κουβεντα φυσικα εληξε εκει.. 
Δεν υπηρχε κατι παραπανω να υπωθει..
Δεν υπηρχε τιποτα παραπανω που μπορουσε ή επρεπε να υπωθει...